و در رود تنهاییه خود روان میشوی

تو در رود تنهاییه خود روان میشوی



و  دربندِ  احکامِ زشتِ زمان میشوی





پس از سالیانِ  فراز  و  فرود و   نشیب



همانی که بودی و هستی همان میشوی!





ِبِرَغم  تمام ِ شکوه  و  جمال  و  جلال



تو یک قابِ عکس و کمی استخوان میشوی

.

.

.

سپهر -91

  
نویسنده : ; ساعت ٧:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۸
تگ ها :